Ένα ορτύκι που δεν προορίζεται για φαγητό, γιατί άραγε είναι στο κλουβί;

Πριν δύο μέρες κατεβήκαμε στον κάμπο για να ελέγξουμε σε ποια κατάσταση ήταν οι ελιές στα κτήματα του Γιώργου.

Στην επιστροφή σταματήσαμε σε ένα από τα σπίτια του χωριού, για να χαιρετήσουμε γνωστό κόσμο. Γύρω από το μεγάλο στρογγυλό τραπέζι της αυλής ήταν μαζεμένα 5 άτομα. Ένα από αυτά ήταν αφοσιωμένο στο να καθαρίζει τα ρόδια του. Τα χτυπούσε λοιπόν ένα – ένα, με όλη του τη δύναμη, με ένα χοντρό κουτάλι.

Οι κόκκινοι καρποί εξφενδονίζονταν με ορμή μέσα σε μια μεγάλη λεκάνη.

Οι συνδαιτημόνες τριγύρω συνομιλούσαν τσιμπολογώντας, ενώ μια χαρωπή γυναίκα μπαινόβγαινε φέρνοντας μεζεδάκια.

Κάποια στιγμή ανάμεσα στα περί ανέμων και υδάτων, σκέφτηκα να ρωτήσω αν οι άνθρωποι ξέρανε κανένα καλό εργάτη που ψάχναμε- για τις ελιές. Και όλως συμπτωματικά, ναι, υπήρχε ένας ανάμεσα στους συνδαιτημόνες.

Όλα φυσιολογικά… Κάναμε τις συνεννοήσεις μας και την στιγμή που γυρίσαμε την πλάτη για να φύγουμε, ακούω από τ’ αριστερά μου ένα δυνατό, αλλόκοτο κράξιμο. Ήταν κάτι ανάμεσα σε λαλιά γαλοπούλας και καρακάξας, αν σε κάποια περίπτωση αυτά τα δύο θα ήταν δυνατόν να συνδυαστούν.

Γυρίζω το κεφάλι μου ξαφνιασμένη και βλέπω ένα κλουβί μέσα στο οποίο κινούνταν ένα πουλί. Αφού η λαλιά του δεν έμοιαζε καν με λαλιά ωδικού πτηνού πλησίασα να δω τι πουλί ήταν αυτό και γιατί ήταν στο κλουβί.

Δεν κατάλαβα και ρώτησα. Μα τι πουλί είναι αυτό”;

Ορτύκι” μου απάντησαν.

“Ορτύκι; Θα το φάτε;” ρώτησα. Η χαρωπή κυρία τούρλωσε τα μάτια της! “Ε, Ο Χ Ι!” φώναξε σοκαρισμένη!

“Αααα…”, απάντησα, “συγγνώμη δεν κατάλαβα, γιατί τότε το έχετε στο κλουβί, αφού δεν είναι ούτε για κελάηδημα”;

“Μα για παρέα!!!!!!!” απάντησε η χαρωπή κυρία.

Κάποιος από την ομήγυρη για να την πειράξει είπε “Εννοείται πώς το παχαίνουμε για να το μαγειρέψουμε κάποια στιγμή”

Το ορτύκι έτρωγε κι έπινε ασταμάτητα χοροπηδώντας εδώ κι εκεί στο 45x30x28 εκατοστά κλουβάκι του.

Η κυρία έπαψε να είναι χαρωπή και φώναξε “Κανείς δεν πειράζει το ορτύκι μου!”

Χωρίς να πάρω θέση και χωρίς να βγάλω κανένα συμπέρασμα σκέφτηκα. Τι σουρεαλιστικό! Πόσος παραλογισμός που δεν τον παρατηρούμε κάθε μέρα, 24 ώρες το 24ωρο, σκλαβώνει εμάς, αλλά και τους γύρω μας!

Παράλογα προγράμματα έχουν γίνει δεύτερη φύση μας!

Γιατί… ξέρει πραγματικά, καθένας από εμάς, αν είναι φυλακισμένος μέσα σε κάτι; Σε μια σχέση, μία εργασία, μία ανάμνηση, στις ακλόνητες πεποιθήσεις του; Το καταλαβαίνει; Βλέπει το κλουβί;

Η “τρώει και πίνει” αμέριμνα αυτό που του προσφέρεται μέσα στην μικρούλα του φυλακή, λειτουργώντας στον αυτόματο;

Χωρίς καν να περνά από τον νου του πώς είναι φυλακισμένος…

Δημοσιεύθηκε στην ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ. Αποθηκεύστε τον μόνιμο σύνδεσμο.